آن‌گاه تابوت يا هرچيزى كه ميّت را با آن حمل مىكنند آماده كرده ، نخست پارچه‌اى ، را كه قطعهء پنجم ناميده مىشود ، روى آن پهن كرده مقدارى پنبه روى آن مىگذارند و كمى زعفران بر آن مىپاشند و ضمن مراعات احترام و شفقت به وسيلهء آن عورتين ميّت را پوشانيده ، رانهايش را محكم به‌هم مىبندند . پس از آن ميت را حنوط مىكنند ؛ يعنى ، بر مواضع هفت‌گانه سجده‌اش كافور مىنهند و باقيماندهء كافور را بر سينهء ميّت مىمالند و در اين حال تقوى پيشه كرده چيزى از احترام و تعظيم ميّت فروگذار نكنند . سپس لنگ او را از ناف تا هرجا پارچه مىرسد بسته و پيراهنش را مىپوشانند . پيراهن بايد از جلو و عقب چنان بلند باشد كه از پاهاى ميّت هم بگذرد . بعد از آن جريدهء راست را در طرف راست و جريدهء چپ را در طرف چپ چنان زير پيراهنش قرار مىدهند كه به پوست ميّت بچسبد سپس گوشها و دهانش را با پنبه و امثال آن مسدود مىكنند . بعد از آن بايد براى ميّت عمامه ببندد . به اين صورت كه اول مقدارى از يك طرف پارچه را روى سينه‌اش قرار داده ، پارچه را به دور سرش مىپيچند و از طرف ديگر هم مقدارى روى سينه‌اش قرار مىدهند . بعد از آن بايد برد را پهن كرده ، سراسرى را روى آن پهن كنند و روى آن را پنبه گذاشته ، زعفران كافى بپاشند و بعد با مدارا و شفقت ميّت را در آن‌دو بپيچند و از بالاى سر و كف پا آن را ببندند . آن‌گاه ميّت را در تابوت قرار داده ، به‌طرف محلّ نماز حمل كنند . بهترين تشييع‌كنندگان كسانى هستند كه از پشت‌سر و كنار جنازه حركت كنند ؛ زيرا تشييع‌كننده تابع است و تابع نبايد از جلو حركت كند . مستحبّ است هركس چهار طرف جنازه را بگيرد ، به اين صورت كه از طرف شانه راست تابوت شروع كند و بعد طرف پاى راست و بعد طرف پاى چپ و بعد طرف شانه چپ تابوت را بگيرد .